Voila, het is zover....
Ik speel al zo lang met het idee om een blogje te maken en het is er eindelijk van gekomen...
Ik bedacht dat een dagboek bijhouden wel eens therapeutisch kon werken, dus waarom geen blogje?
Zo kunnen de massa's ook van het reilen en zeilen van een gescheiden Vlaamse moeder van 3 kids in Piraeus volgen... Beslist een gigantische mega-hit....
Sinds ik zonder job zit barst ik van de ideeen... Hebben jullie wel eens het gevoel te barsten van creativiteit? Het gevoel van op het punt te staan net dat idee te krijgen dat je leven op een ongelooflijke manier gaat verbeteren?
Dat gevoel heb ik nu al een paar weken....
Het probleem met dat gevoel? Ik weet (nog) niet wat dit fantastische idee precies is....
Aaargh... het gevoel dat er een rolluik in mijn hoofd zit dat mij scheidt van dat perfecte idee, en geen idee hoe die rolluik open moet... Zucht... Om gek van te worden....
Dus... tot die rolluik opengaat blijf ik dus maar bloggen, soliciteren, eten maken, en van de kindjes genieten...
Ik denk dat ik wel heel wart te vertellen heb, ik wil er alleen geen zeursessies van maken... Een van de redenen waarom het dagboek idee zolangwerd uitgesteld is dat het zo makkelijk is om te beginnen zeuren over elk tegenslagje en daar wordt je toch maar depri van... Dat is beslist niet de bedoeling!
Ik ben in het algemeen een opgeruimd en optimistisch persoon. Optimist tot in de kist zoals ze zeggen... (Tot op het stomme af zegt men wel eens)
Mij wordt regelmatig gevraagd hoe ik optimistisch kan blijven als je alleen staat met 3 kleine kids, geen vooruitzicht op alimentatie van de ex, zonder job en met een uitkering van ongeveer 450 euro per maand... Waarom ben je hier nog? Waarom ga je niet terug naar Belgie? Dat is immers het land van melk en honing....
Wel een combinatie van realiteitszin - Belgie is beslist niet het aards paradijs - en angst - wat moet ik na 17 jaar terug in Belgie gaan doen, alleen met 3 kids en met mijn hele leven en mijn lief (!) hier in Piraeus?
Ik ben 17 jaar geleden uit Belgie gevlucht, vraag me niet waarvoor, geen idee, en Griekenland heeft me mezelf gegeven. Ik ben nu eindelijk een persoon waar ik mee kan leven, bijna de persoon die ik altijd al wou zijn.
Ik denk dat ik het hier maar even bij ga laten.... Ik wil natuurlijk mijn lezers in spanning houden over mijn ongelooflijke avonturen...
Wordt vervolgd...
Ik speel al zo lang met het idee om een blogje te maken en het is er eindelijk van gekomen...
Ik bedacht dat een dagboek bijhouden wel eens therapeutisch kon werken, dus waarom geen blogje?
Zo kunnen de massa's ook van het reilen en zeilen van een gescheiden Vlaamse moeder van 3 kids in Piraeus volgen... Beslist een gigantische mega-hit....
Sinds ik zonder job zit barst ik van de ideeen... Hebben jullie wel eens het gevoel te barsten van creativiteit? Het gevoel van op het punt te staan net dat idee te krijgen dat je leven op een ongelooflijke manier gaat verbeteren?
Dat gevoel heb ik nu al een paar weken....
Het probleem met dat gevoel? Ik weet (nog) niet wat dit fantastische idee precies is....
Aaargh... het gevoel dat er een rolluik in mijn hoofd zit dat mij scheidt van dat perfecte idee, en geen idee hoe die rolluik open moet... Zucht... Om gek van te worden....
Dus... tot die rolluik opengaat blijf ik dus maar bloggen, soliciteren, eten maken, en van de kindjes genieten...
Ik denk dat ik wel heel wart te vertellen heb, ik wil er alleen geen zeursessies van maken... Een van de redenen waarom het dagboek idee zolangwerd uitgesteld is dat het zo makkelijk is om te beginnen zeuren over elk tegenslagje en daar wordt je toch maar depri van... Dat is beslist niet de bedoeling!
Ik ben in het algemeen een opgeruimd en optimistisch persoon. Optimist tot in de kist zoals ze zeggen... (Tot op het stomme af zegt men wel eens)
Mij wordt regelmatig gevraagd hoe ik optimistisch kan blijven als je alleen staat met 3 kleine kids, geen vooruitzicht op alimentatie van de ex, zonder job en met een uitkering van ongeveer 450 euro per maand... Waarom ben je hier nog? Waarom ga je niet terug naar Belgie? Dat is immers het land van melk en honing....
Wel een combinatie van realiteitszin - Belgie is beslist niet het aards paradijs - en angst - wat moet ik na 17 jaar terug in Belgie gaan doen, alleen met 3 kids en met mijn hele leven en mijn lief (!) hier in Piraeus?
Ik ben 17 jaar geleden uit Belgie gevlucht, vraag me niet waarvoor, geen idee, en Griekenland heeft me mezelf gegeven. Ik ben nu eindelijk een persoon waar ik mee kan leven, bijna de persoon die ik altijd al wou zijn.
Ik denk dat ik het hier maar even bij ga laten.... Ik wil natuurlijk mijn lezers in spanning houden over mijn ongelooflijke avonturen...
Wordt vervolgd...
